Start

Zeiltocht van 5 juli tot 12 juli 2004

Het was haast weer zover. Een aantal weken van tevoren werden de plannen weer concreter gemaakt. Wat zullen we dit jaar voor een trip maken? Verleden jaar hebben we via Stavoren, Enkhuizen, Medemblik en den Oever de noord kant van het IJselmeer bevaren. Dit jaar werd het plan opgevat om via Enkhuizen, Volendam, Muiden en Lelystad de zuidkant te doen.

Van deze tocht het volgende verslag met foto's.

Maandag 5 juli.

De boot werd in gereedheid gebracht. Niet dat hij niet vaarklaar zou zijn, maar er moeten nogal wat extra dingen aan boord gebracht worden, zoals slaapzakken, kleding (vooral regenkleding), voedsel enz. enz. De sela (die nu wit van kleur geworden is) lag er fantastisch bij. Het was net of hij wilde zeggen "kom aan boord jongens, ik ben er klaar voor". Ja, u ziet het goed, de naam staat er nu nog niet op, maar een half uurtje later wel. En ook achterop werd de plaats van herkomst opgeplakt n.l. "Rottevalle". Prachtig hoe de blauwe kleur van de naam

"Sela" uitkwam op de witte kleur van de boot. Om goed twaalf uur hebben we een stukje brood gegeten met een lekker bakje koffie en daarna zijn we vertrokken, uitgezwaaid door Sjoerd zijn vrouw Joke die ons met onze bagage naar de boot gebracht had. De wind was ons gunstig gezind en we konden meteen buiten de haven de zeilen hijsen. Het beloofde een prachtige reis te worden. Wel hadden we in het voorjaar elk een zwemvest aangeschaft. Met de ervaringen van de vorige reizen (toen werden de zwemvesten steeds gehuurd) was het wel duidelijk geworden dat je ze aan boord moet hebben. De eerste dag zijn we zoals gewoonlijk naar Terherne gevaren. Meestal brengen we daar de eerste nacht door. Het is een afstand die je in één middag gemakkelijk kunt doen en 's-avonds kun je dan na het eten even een rondje maken door het bekende "Kameleondorp" lopen.

Dinsdag 6 juli

´s-Morgens 6 juli om zo´n 8 uur uit de veren. De bedoeling is dat we via het Snekermeer, het Prinses Margrietkanaal en het Johan Willem Friso kanaal naar Heeg zeilen. Vandaar via het Heegermeer, de Flussen en de Morra richting Stavoren. Een prachtige wind. ´s-Morgenvroeg direct maar een thermoskan koffie gezet. Dit naar aanleiding van de ervaringen in de afgelopen jaren. Het is niet zo gemakkelijk om tijdens het zeilen met redelijke wind koffie te zetten. Mede doordat in de Sela een vast kooktoestel zit. Rond het middag uur een paar broodjes klaargemaakt. Sjoerd schoot regelmatig in de lag vanwege de rare capriolen die ik maakte bij het klaar maken van de broodjes. Er stond een redelijk harde wind en de boot ging zo scheef dat ik mij regelmatig vast moest klampen om niet in alle hoekjes het brood bij elkaar te hoeven zoeken. Maar voordat we het Heegermeer op gingen was de maaltijd genuttigd en konden we alle aandacht besteden aan het zeilen, de wind en het water. Het ging zo hard over de Flussen dat we besloten het meer een aantal keren op en neer te zeilen. Geweldig wat weer een ervaring als je lange tijd niet op zo´n groot water gezeild hebt. Laat staan hoe de vooruitzichten waren om weer op het IJselmeer te zeilen. De woorden die gesproken werden ging dan ook hoofdzakelijk over de ervaringen van het afgelopen jaar en natuurlijk wat het dit jaar weer voor ervaringen op zou leveren. Uiteindelijk, laat in de middag werd er koers gezet richting Stavoren. Uiteindelijk was dat het eindpunt voor deze dag.

Bij Warns door de brug en dan richting zuidwest. In Stavoren was het druk. Er lagen al veel boten en er kwamen in de avond nog heel wat bij. Na een lekkere maaltijd werd er een wandeling gemaakt door het rustieke dorpje. Even naar de sluis waar nog veel schepen gebruik van maakten. Langs de dijk naar de buitenhaven, waar de grotere schepen liggen afgemeerd en de bekende bruinevloot zijn thuishaven heeft. Er stond nog steeds een harde wind en het was een prachtig gezicht hoe de schepen tegen die harde wind op moesten boxen. Je staat er elke keer weer versteld van hoe soms kleide scheepjes toch met zo´n wind het IJselmeer op gaan. En dan moet je helaas constateren dat ook jij dit doet met een scheepje van 7 meter. Je realiseert je, dat ook jij met jouw scheepje zo tekeer zult gaan als jij met die wind buitengaats zou zijn? Als je aan boord bent merk je het lang zo erg niet als dat je op de wal er naar staat te kijken. Het wordt er alleen maar spannender door. We zullen wel zien wat het wordt.

Woensdag 7 juliOp 7 juli was het dan zover. Maar eerst nog even een goed ontbijt en een sterk bakje koffie. Nog even boodschappen doen voor de rest van de dag. Daarna richting de sluis. Het weer leek gunstig, een stevige bries (zo'n windkracht 5 à 6 uit het zuidwesten.

Niet zo'n gunstige richting, maar met wat laveren moest het wel goed komen. We gooiden de trossen los en voeren naar de sluis nabij het gemaal. Het schutten ging goed en snel. Naast ons lag een Friendship 26. Een prachtig schip van ongeveer 8,5 meter. Daar leek ons scheepje toch wel weer een stuk kleiner bij. Dit merkten we pas echt toen we buitengaats kwamen. Er stond toch een stevigere bries dan wij dachten. We voeren samen op met de 26. Allemachtig wat ging dat tekeer. Ook onze Friendship maakte waar- achtige bokkensprongen. Toch maar doorzetten. De kapitein van de Friendship 26 lachte ons eens even bemoedigend toe en we zagen aan zijn ogen wat hij dacht: "kom maar mee jongens, bijhouden doen jullie ons toch niet". En nee hoor, zo langzamerhand zagen we hem op ons uitlopen. Maar dat geeft niets want wij zeilen voor ons plezier en niet voor de competitie toch? (:-)) We waren al een heel eind opgevaren naar Enkhuizen toen de wind steeds sterker werd. Op het laatst zo'n windkracht 7 tot 7,5. Er kwam veel, heel veel water over de boeg en als Sjoerd het even redden kon zocht hij een hoge golf op om daarna weer een golf water over ons heen te krijgen. Het was me toch een ervaring. Als ik eerlijk ben, dacht ik op het laatst: "Om mij mochten we wel in Enkhuizen zijn". Ik zag al een lekkere pot koffie en daarna een lekker bak warm eten voor mij. Maar ik kon niet bevroeden dat het nog wel even duren zou voordat we zo ver waren. 's-Avonds rond 6 uur kwamen we koud en doornat in de haven aan. Het regende nog steeds en de wind ging door in de kracht van die dag. Maar gelukkig wij waren binnen en we konden nu werkelijk aan de koffie en aan de maaltijd denken, nadat we ons gemeld hadden bij de havenmeester. Hij dirigeerde ons naar een plekje aan de binnenkant van de haven waar we een beetje uit de wind lagen. Op dat moment werden we ook geconfronteerd met de prijs van het liggeld. Het moet ons van het hart, dat we bemerkten dat het elk jaar weer flink duurder wordt. Na het eten hebben we een wandeling gemaakt door Enkhuizen. Altijd weer een prachtig stadje met zijn dijken, bruggen en prachtige oude gebouwen. Een lust om de terrasjes te zien met de mensen die daar lekker een bakje koffie drinken of hun maaltijd zitten te verorberen. Maar deze keer was dit aanblik niet zo zomers. Het was koud en de wind bleef maar waaien en ook af en toe de regen maakte het, dat het rustig was in het centrum. We zijn naar de haven gelopen om daar de grote schepen eens te bekijken. Heerlijk om de geur van de touwen op de snuiven en de reuk van het water in je neusgaten te voelen. Tijdens de wandeling zijn we toch maar even een restaurantje binnen gegaan om even onze traditionele cappuccino met appelgebak te nuttigen. Elke keer weer even lekker genieten van de geur en de smaak van deze lekkernijen. Op de terugweg naar de boot nog even gebeld met het thuisfront en daarna voor het slapen gaan nog even geprobeerd te lezen in de lectuur die we meegenomen hadden. Maar dat was van korte duur. De wind, de regen en de inspanningen van die dag eisten hun tol. De oogleden werden al snel zwaarder en we hebben ons rond 10 uur maar aan de slaap overgegeven. En we hebben heerlijk geslapen. Gedroomd van meters hoge golven die de boot overspoelden en ga zo maar door. Sjoerd vertelde die morgen dat ik aardig had liggen ronken. Ik geloofde het direct want ik had die nacht werkelijk diep geslapen.

Geweldig hoe de Friendship 23 zich verweerde tegen de harde wind en de golven. Voor velen een hele normale ervaring, maar voor ons de eerste keer dus heel erg spannend.

Donderdag 8 juli

's-Morgens eerst lekker naar de douche om al de spanning van de vorige dag van je af te spoelen. De wind was behoorlijk gaan liggen, maar er stond een prachtig windje om te zeilen. Ons doel was vandaag om via Volendam naar Muiden te varen. Een mooie tocht over de Markerwaard. Na een stevig ontbijt met thee en later de koffie, de spullen eerst even gecontroleerd of alles nog wel vast zat zoals het vast zou moeten zitten. Er was geen schade of slijtage te vinden en we konden voorzover er niets speciaals gebeurde die dag een mooie tocht verwachten. Eerst nog even wat koffie en brood gemaakt voor de lunchpauze zodat we geen honger zouden lijden als de wind toch weer aan mocht wakkeren. Daarna opgevaren naar de grote sluis die toegang geeft tot de Markerwaard.

Er waren nog enkele ander schepen die tegelijk met ons door de sluis gingen en het verliep allemaal vlot en zonder problemen. In het begin van de Markerwaard was het een beetje mistig, maar het weer viel heel erg mee. De wind gaf de Friendship een leuke snelheid en we hadden er opnieuw veel plezier in. Maar helaas, later op de dag verslechterde het weer aanzienlijk. Toen we op de hoogte van Marken waren begon het te regenen. Niet erg hard, maar zo'n druilerige regen, waar je op den duur behoorlijk nat en koud van wordt. Maar dit kon het plezier van het zielen niet bederven want de wind bleef fantastisch waaien uit de goede hoek zodat we met een enkele slag vrij recht op Muiden aan konden sturen. Maar dan de afstand. Op het water merk je hoe je je kunt vergissen in de tijd en de afstand. We dachten dat we al veel verder waren, maar dat viel hard tegen.

Hieraan kun je zien dat het water tijdloos is, en dat je het gevoel hebt werkelijk van de wereld te zijn. We zagen een torentje. Sjoerd dacht eerst dat het Pampus was of zou het toch Volendam zijn. Ook Wim dacht een duit in het zakje te doen, zou het misschien de ingang van het IJ zijn? We hadden het alle bij mis. Het was Marken. De kaart erbij, Go wat moeten we nog een eind varen voor we bij Muiden zijn. Zouden we het nog wel halen voor de avond? Eerst maar eens even lunchen. Het brood en de koffie tevoorschijn gehaald en Sjoerd kwam op het idee er wel een knakworstje bij te willen.

Zo gezegd zo gedaan en we hadden een lekker warm hapje bij het brood. Later op de middag moest er wat meer gelaveerd worden. We kwamen in de vaargeul van Lelystad naar Amsterdam waar het een drukte van belang was. Grote vrachtschepen die ook een grote snelheid hadden. Voordat je het wist waren ze vlak bij je en met die regen moest je behoorlijk uitkijken. Tegen het einde van de middag zagen we het eiland Pampus liggen. Op de foto is te zien dat het erg vochtig in de lucht was. Sjoerd vertelde het verhaal van het eiland Pampus. Vroeger toen hier de scheepvaart langs kwam om naar Amsterdam te varen moesten de schepen vaak dagen wachten voor dit eiland voordat ze verder mochten naar Amsterdam om te lossen. Hier zou ook het spreekgezegde "Voor Pampus liggen" weg komen.

Sjoerd is altijd bereid wat meer achtergrond informatie te vertellen, hetgeen onze reizen altijd weer een interessant tintje geeft. Al laverende zijn we voorbij het eiland richting Muiden gevaren. Het viel niet mee de juiste ingang te vinden om bij Muiden binnen te lopen, maar na enig bestuderen van de kaart en de hulp van de GPS slaagden we erin de ingang in een keer te vinden. De binnenkomst van Muiden is werkelijk prachtig. Het kasteeltje van Muiden, het prachtige oude schip wat in de havenmond aan de wal ligt, de sluis en niet te vergeten de gemoedelijkheid die we ondergingen in dit pittoreske middeleeuwse stadje. Zeker een bezoek waard, ook in de toekomst om het eens vaker te bezoeken.

In de binnenstad zijn we door de sluis gegaan en de sluiswachter was zo vriendelijk ons toe te staan dat wij aan de binnenkant van de sluis op een spottersplek af mochten meren en de nacht daar mochten door brengen. Dit was fantastisch want nu lagen we in het centrum van Muiden. Ook weer een prachtig stadje met zijn eigen middeleeuwse stijl, wat je terug vindt in de kleine straatjes en de mooie geveltjes van de gebouwen en huizen. Nadat we de boot goed afgemeerd hadden zijn we op zoek gegaan naar een goedkoop restaurant. Dit viel echter niet mee en de Italianen hebben dit standje nog niet ontdekt want er was geen pizzeria te vinden. Wat wel heel leuk was, was dat we in de binnenstad een klein winkeltje zagen, waar je kant en klare maaltijden kon kopen tegen een hele leuke prijs. Deze maaltijden waren door de jonge vrouw achter de toonbank zelf bereid.

Het werd in aluminium bakjes in de oven warm gemaakt en we konden zo de maaltijd aan boord opeten. Natuurlijk hebben we gekozen voor een maaltijd met heerlijke vis, met aardappelen, verschillende groenten en een heerlijke saus. Alle complimenten voor de eigenaar van dit kleine, doch zeer smakelijk winkeltje. Als u ooit eens in Muiden aan de wal zult gaan kunnen we u aanraden eens op zoek te gaan naar dit winkeltje om de maatlijden eens uit te proberen. Na de maaltijd afgesloten te hebben met een toetje hebben we aan lange wandeling door Muiden gemaakt. Het slot aan de buitenkant bekeken en het park door gewandeld. Jammer dat ze de grote weg naar Amsterdam zo dicht bij dit rustige stadje hebben geplant, maar voor de rest een oord om eens aan te steken, hetzij met de auto, hetzij met de boot. Na een welverdiende nachtrust zijn we aan de vijfde dag begonnen.

Vrijdag 9 juli

De 5^e dag zijn we weer vertrokken richting Lelystad. De dag begon geweldig mooi. De zon scheen en er stond een lekkere wind over het IJselmeer. We dachten voor de wind te kunnen zeilen, maar de wind was 90⁰ graden naar het noord noordwesten gedraaid en we moesten dus opnieuw laveren. Dit keer lag het eiland Pampus in de zon en konden we het veel beter bekijken dan de vorige dag. Daarom even een rondje rond Pampus gemaakt. Ook de andere kant van het IJselmeer met zijn vele windmolens kon duidelijk waargenomen worden. Prachtig was te zien hoe de vele vliegtuigen, richting Schiphol, over het IJselmeer de landing inzetten. De GPS ingesteld op de ton bij Lelystad, de wind in de zeilen, het kon niet beter........., of toch niet.......Na anderhalf uur zeilen, begon de lucht opnieuw te betrekken, de wolken kwamen opzetten,

de wind begon weer te draaien en begon zelfs weg te vallen. Een fijne motregen daalde neer en het werd haast windstil. Op het laatst de motor er maar bijgezet en ten slotte de zeilen maar binnengehaald want die hadden totaal niets meer te doen. Tegen de middag bereikten we Lelystad, waar we door de sluis moesten richting Urk en Lemmer. Voor de sluis in Lelystad zagen we de replica van de Batavia liggen. Een majestueus schip met een waarachtige uitstraling. Het viel nog niet mee bij Lelystad de goede richting naar de sluis te pakken, maar ook hier na enige bestudering van de kaart gelukte het toch. Samen met de politieboot en nog enkele anderen werden we geschut naar het IJselmeer. Door de sluis hebben we eerst even een plaatsje gezocht in de buitenhaven om even te toiletteren en te tanken, want de ochtendtrip had veel benzine genomen. De regen bleef doorgaan, de wind kwam gedeeltelijk terug en zo kwamen we 's-avonds vrij laat in Lemmer aan. De sluis wordt gelukkig tot laat in de avond bediend zodat wij naar binnen konden komen om in de stad Lemmer te overnachten.

Vervolg zeiltocht 2004